Happy end against all odds

AΝΑΣΤΑΣΗΣ & ΑΡΕΤΗ

Εκείνο το ανοιξιάτικο βράδυ του 2015 είχα καταλήξει σε ένα κατάμεστο bar στη Νέα Ερυθραία. Κάπου ανάμεσα στη μέτρια μουσική και τις ανούσιες συζητήσεις, αποφάσισα να κάνω ένα τελευταίο τσιγάρο και να γυρίσω σπίτι. Πριν καν καταλάβω ότι μου έλειπε ο αναπτήρας μου, εκείνος είχε ήδη βρει την κατάλληλη ευκαιρία για συστάσεις. «Αναστάσης!», τον άκουσα να λέει από απόσταση. «Ωραία στρατηγική», σκέφτηκα. «Εντοπίζει το θήραμα, του προσφέρει ό,τι χρειάζεται και πιάνει την κουβέντα… πώς θα ξεφύγω τώρα χωρίς να τον προσβάλλω;».

Οι σκέψεις αυτές εξαφανίστηκαν όταν σήκωσα το βλέμμα μου για να αντικρίσω το πιο ευγενικό χαμόγελο και τα πιο εξώκοσμα γαλάζια μάτια, που με ταξίδεψαν μακριά από τον όχλο και την εκκωφαντική μουσική. Η στιγμή αυτή ήταν αρκετή για να αποφασίσω πως αξίζει να δώσω προσοχή.

Τους επόμενους πέντε μήνες τον γνώρισα σε βάθος: Κοινωνικός, ευγενής, δοτικός, αισιόδοξος, προσγειωμένος. Η ενέργειά του, η πηγαία καλοσύνη του και ο σεβασμός με τον οποίο αντιμετώπιζε τους ανθρώπους τον έκαναν εξαιρετικά δημοφιλή στις παρέες. Παρότι διέκρινα την καλή ποιότητα του χαρακτήρα του, εμένα μου αρκούσε που περνούσαμε καλά. Άλλωστε, προς το τέλος του πτυχίου μου, το είχα ανάγκη, χωρίς να σκέφτομαι το πόσο θα διαρκέσει.

Μόλις παρουσίασα την διπλωματική μου τον Νοέμβριο του ’15, εμφανίστηκε μια ευκαιρία Erasmus Placement στο Πολυτεχνείο της Κοπεγχάγης. Την ημέρα που αποφάσισα να φύγω συνειδητοποίησα πως, οι δύσκολες αποφάσεις δεν είναι ανάλογες με τον χρόνο που χρειαζόμαστε για να τις σκεφτούμε. Και με τους σωστούς ανθρώπους δίπλα μας, η ζωή μπορεί να βελτιωθεί μέσα σε μόλις δύο εβδομάδες.

Τις ημέρες εκείνες τις περάσαμε μαζί, αλλά ο καθένας τις βίωνε διαφορετικά: Για εμένα είχαν πολλή ένταση και γραφειοκρατία που με βοήθησε να παραμένω ψύχραιμη στους αποχαιρετισμούς. Εκείνος, πιο δύσκολος στις αλλαγές, παίρνει τον χρόνο του για να τις επεξεργαστεί. Έτσι φαινόταν και εκείνες τις ημέρες, σκεπτικός, προβληματισμένος. Υπέθετα πως προσπαθούσε να με αποχαιρετήσει, μιας και εγώ δεν πίστευα στις σχέσεις από απόσταση. Εκείνος, όμως υπολόγιζε, ζύγιζε εάν είναι διατεθειμένος να περιμένει μέχρι να γυρίσω. Το βράδυ πριν φύγω κάναμε μια ήρεμη, μακροσκελή συζήτηση. Εγώ έφευγα για συγκεκριμένο λόγο και για περιορισμένο χρόνο. Εκείνος είχε στρωμένη ζωή στην Ελλάδα, αλλά ήθελε να είναι μαζί μου, έστω και από απόσταση. Δεν πίστεψα πως θα κρατήσει…

Οι συνθήκες στη Σκανδιναβία είναι δύσκολες για κάποιον που τις βιώνει μόνος του αλλά προσαρμόστηκα, σε σημείο να διεκδικήσω μόνιμη θέση εργασίας και να προοδεύσω στο επάγγελμα του Μηχανικού. Έτσι οι τέσσερις μήνες έγιναν τρία χρόνια και τα δια ζώσης ραντεβού με τον Αναστάση κατέληξαν να ανανεώνονται κάθε δύο μήνες.

Για εμένα ήταν δύσκολη η απόσταση. «Ή το ζεις ολοκληρωτικά, ή δεν το ζεις», σκεφτόμουν. Οι ζωές μας είχαν εκτός από φυσική και ουσιαστική απόσταση. Όμως, από το τηλέφωνο, μάθαμε να ακούμε ο ένας τον άλλο, να δουλεύουμε τη σχέση μας, να επικοινωνούμε ουσιαστικά. Οι εκπλήξεις (κυρίως από τον Αναστάση), τα σύντομα ταξίδια, η προσμονή, το μυστήριο κράτησαν θερμή τη σχέση μας, έως ότου γύρισα τελικά στην Ελλάδα, τέλη 2018.

Θα έλεγε κανείς πως, μετά από σχεδόν τέσσερα χρόνια η μαγεία θα είχε φθίνει. Αντιθέτως, με την άφιξή μου στην Ελλάδα, ξεκινήσαμε από την αρχή, ξαναγνωριστήκαμε. Πιο ώριμοι, πιο σίγουροι για τις επιλογές μας.

Μέχρι να βρούμε σπίτι για να συγκατοικήσουμε, μέχρι το ένα, μέχρι το άλλο, ήρθε ο κορονοϊός! Έτσι, περιορίστηκαν και οι συναντήσεις μας με τον Αναστάση. Η «σχέση από απόσταση» άρχισε πάλι να μας χαμογελάει ειρωνικά.

Στα μέσα του 2020, ο Αναστάσης προγραμμάτιζε την πρακτική του ενώ παράλληλα δούλευε. Εγώ αποφάσισα να διαμορφώσω έναν όροφο στο πατρικό μου, ώστε να συγκατοικήσουμε εκεί. Έτσι θα εκμηδενίζαμε την απόσταση. Το καλοκαίρι του 2021 πατήσαμε και οι δύο με το δεξί στο σπίτι μας.

Τον Ιούλιο του 2022 πήγαμε διακοπές στην Χίο, για τον γάμο δύο καλών μας φίλων. «Έκλεισα εισιτήρια να πάμε στο Κουφονήσι» μου ανακοινώνει ξαφνικά. Έκπληκτη μεν, λέω ναι. Εκεί, στο ρομαντικό περίπατο στην αμμουδιά και το ηλιοβασίλεμα, αναπάντεχα, σχημάτισε μια φράση στην άμμο, και γονάτισε μπροστά μου. «Θα με παντρευτείς;»

Στις 13 Ιουλίου του 2024 παντρεύτηκα τον Αναστάση.

Δεν με ενδιέφερε ποτέ να παντρευτώ. Δεν ονειρεύτηκα ποτέ το νυφικό μου και δε «ζήλεψα» ποτέ τη στιγμή αυτή. Χωρίς αυτό, βέβαια, να μειώνει το σεβασμό μου στο θεσμό και στο «για μια ζωή μαζί» ή την αγάπη μου για την οικογένεια. Και ο Αναστάσης από τη μεριά του, δεν έδωσε ποτέ δείγματα ανθρώπου που να ανυπομονεί να παντρευτεί. Μετά από οκτώ χρόνια σχέσης, ήταν αυτονόητο πως θα πορευόμασταν μαζί. Η λέξη «γάμος» για εμάς σήμαινε αφοσίωση και αγάπη, υποστήριξη, φροντίδα και συμβίωση.

Ο γάμος έφερε αρκετά debates. Αρχικά έπρεπε να αποφασίσουμε εάν θα τελεστεί στην Αθήνα ή στο εξοχικό της οικογένειάς μου στη Νάξο. Το πρώτο και μοναδικό κτήμα που επισκεφθήκαμε ήταν το παραδείσιο ΑΛΣΟΣ ΝΥΜΦΩΝ. Γνωρίζαμε το κτήμα και το εξαιρετικό φαγητό του ANAGNOSTOPOULOS CATERING από παλιό event. Και εννοείται πως για ακόμη μια φορά μας έβγαλαν ασπροπρόσωπους.

View Post

Λόγω των «εμμονών» μου με το περιβάλλον, όπως λέει ο Αναστάσης, αλλά και της απέχθειάς μου για αυτή τη νέα παράδοση να αδειάζουν τόνους ρύζι πάνω στον γαμπρό κυρίως, ψάχτηκα λίγο παραπάνω. Ήθελα να αντικαταστήσω το ρύζι με κάποιο άλλο υλικό και έπρεπε να το κάνω καλαίσθητα. Μου χρειαζόταν ένα υλικό βιώσιμο, άσπρο ή σε άλλο όμορφο χρώμα, που να πέφτει σαν βροχή: σπόροι λεβάντας και ροδοπέταλα για τον ρομαντισμό! Ενημέρωσα αμέσως την Ίνα του PARIS FLOWERS, η οποία επιμελήθηκε τον ανθοστολισμό της δεξίωσης, της εκκλησίας, τη νυφική ανθοδέσμη και τις μπομπονιέρες. Παραδέχομαι πως είχε μεγάλη επιτυχία η ιδέα!

Η νυφική ανθοδέσμη περιλάμβανε λευκές παιώνιες και μπεζ τριαντάφυλλα, λίγα baby breath και φύλλα ελιάς. Τα τραπέζια της δεξίωσης ήταν διακοσμημένα με δύο λευκές ορτανσίες σε γυάλινα χαμηλά βάζα και κεριά σε διάφορα ύψη, όλα πάνω σε δίσκους καθρέφτες. Στην εκκλησία υπήρχαν μικρά μπουκετάκια λευκών τριαντάφυλλων και γιρλάντα λουλουδιών σε λευκούς τόνους. Οι λαμπάδες ήταν στολισμένες με ίδιες γιρλάντες και το νυφικό τραπέζι κοσμούσε βροχή λουλουδιών, δώρο της Λίας από το ΑΛΣΟΣ ΝΥΜΦΩΝ.

Μια επίσης καταπληκτική και βιώσιμη ιδέα, την οποία δανείστηκα από την καλή μου φίλη που παντρεύτηκε στη Χίο, ήταν οι ηλεκτρονικές προσκλήσεις. Η PAPERLESS POST έχει μεγάλη γκάμα από φανταστικά δείγματα προσκλήσεων, save the date flyers και video invitations, που με λίγη φαντασία είναι έτοιμα μέσα σε δέκα λεπτά. Το μόνο που χρειάζεται κανείς είναι να συλλέξει τα emails των καλεσμένων.

Σε αντίθεση με τον Αναστάση που βρήκε κοστούμι στο αγαπημένο του PORTOBELLOS στην Κηφισιά μέσα σε ένα πρωινό Σαββάτου, εγώ «έπρεπε» να γυρίσω όλα τα μαγαζιά του Κολωνακίου, της Κηφισιάς και της Γλυφάδας για να αποφασίσω. Τότε, η καλή μου νεράιδά, η κυρία Μαίρη από την JENNIFER’S, υπόσχεται να ράψει ακριβώς αυτό που είχα στο μυαλό μου: μια μακριά μεταξωτή φούστα με ουρά για elegance και ένα κοντό strapless φόρεμα για χορό, με φτερά marabou στο θώρακα και κεντημένη διαφάνεια με στρας παντού.

Τον φωτογράφο τον είχαμε σχεδόν έτοιμο, καθώς ο Κώστας του KOSTAS APOSTOLIDIS PHOTOGRAPY μας είχε προειδοποιήσει από παλιά, πως θα έφτανε η μέρα που θα φωτογράφιζε τον δικό μας γάμο. Το αποτέλεσμα του φακού του μιλάει από μόνο του και δεν έχετε δει ούτε το 1% των στιγμών που τράβηξε με την ομάδα του, τόσο στον γάμο, όσο και στην τρομερή pre-wedding φωτογράφιση που κάναμε. Η βασική ιδέα των φωτογραφιών ήταν να απαθανατίσουν αυθόρμητες και elegant στιγμές, κινηματογραφικά. Το μεγάλο στοίχημα του Κώστα ήταν να απαθανατίσει εμένα χωρίς να κάνω γκριμάτσα!

Με τον Γιώργο από τους TOP EVENTS συνεργαστήκαμε άψογα με τον ίδιο και με το crew του. Θέλαμε όλη η μέρα να είναι σαν musical. Ξεκινώντας από το instrumental μουσικό χαλί στην υποδοχή των καλεσμένων, περάσαμε στο τραγούδι εισόδου μας στο κτήμα , το «Fix you» των Cold Play και μετά την τελετή στα Sunset Drinks, ακολουθούμενα από το slide show που είχαμε ετοιμάσει με το love story μας υπό τον ήχο του Ed Sheeran «Photograph». Για την κοπή της τούρτας διαλέξαμε Ρουβά και Αργυρό («Είμαι στα καλύτερα μου» και «Σ’ αγαπάω γιατί»), ενώ για το fist dance το «Τυχερό Αστέρι» στην εκδοχή που το ερμηνεύει ο Ορέστης Χαλκιάς.

Στην βραδιά δεν έλειψαν οι εκπλήξεις, όπως η χορογραφία που είχαμε ετοιμάσει με φίλους μας, υπό την καθοδήγηση του δασκάλου μας Σώζων του SOZON DANCE STUDIO, που σηματοδοτούσε την έναρξη του party («Τα λεφτά μου όλα δίνω για ένα tango» της Χάρις Αλεξίου), στην οποία συμμετείχαν αυτοσχεδιάζοντας και οι παππούδες μου και μας πρόσφεραν μια στιγμή που θα θυμόμαστε για πάντα.

Την πιο ξεκαρδιστική στιγμή της βραδιάς μας την χάρισε ο Αναστάσης. Ως γνωστόν, μετά την κοπή της τούρτας, το ζευγάρι πίνει ένα ποτήρι σαμπάνιας που, όπως μας είχαν ενημερώσει από το κτήμα θα ήταν ήδη ανοιγμένη, με τον φελλό χαλαρό, για να μην δυσκολευτούμε στο άνοιγμα. Ο Αναστάσης θεώρησε καλή ιδέα να ανακινήσει τη σαμπάνια, με αποτέλεσμα να ρίξει τη μισή πάνω του. Εγώ, εκείνη την ώρα, έτρωγα με λαιμαργία ένα κομμάτι τούρτα. Όσοι δεν γελούσαν ήδη, με αυτή την εικόνα ξεκαρδίστηκαν.

Εκείνο το ξημέρωμα της 14ης Ιουλίου του 2024, κανείς δεν ήθελε να φύγει από τον γάμο.

Για τις νύφες που τώρα σχεδιάζουν το γάμο τους, έχω κάποιες συμβουλές:

Ευχαριστηθείτε τη διαδικασία επιλογής νυφικού με ένα δείπνο, ένα κρασάκι, μια βόλτα στα μαγαζιά με φίλες.

Κάντε μαθήματα χορού και μια κοινή χορογραφία με αγαπημένους φίλους. Έτσι όλοι νιώθουν πως συμμετέχουν.

Ετοιμάστε ένα video wall που θα εξιστορεί την πορεία σας. Θα συγκινηθούν και οι πιο κυνικοί.

Το bachelor είναι ένα «girls night» αφιερωμένο σε εσάς. Συμπεριλάβετε την μαμά σας, τις θείες σας, τη νονά σας, ακόμα και την πεθερά σας! Θα περάσουν όλες αξέχαστα !

Προμηθευτείτε χαμηλά παπούτσια για τον χορό, ειδάλλως ξυπόλυτη!

Περάστε από όλα τα τραπέζια, δείχνει σεβασμό προς τους καλεσμένους. Βρείτε μια ιδιαίτερη ατάκα για κάθε τραπέζι που να χαρακτηρίζει τους καλεσμένους. Θα νιώσουν πως σας αφορά η παρουσία τους.

Σπόροι λεβάντας και ροδοπέταλα αντί για ρύζι.

Χορέψτε το ζεϊμπέκικο που λατρεύετε.

Κάντε κοινή είσοδο με τον γαμπρό στην εκκλησία. Νομίζω ήρθε η ώρα να εκλείψουν για τα καλά μερικές παραδόσεις.

Μην περιορίζεστε από δογματισμούς. Δημιουργείστε νέες ιδέες, που θα απογειώσουν έναν κλασικό γάμο. Προσοχή μην το παρακάνετε! Σκαρφιστείτε 10 και κρατήστε τις 5!